رباعی شمارهٔ ۱۱۶۱

در این بیت، شاعر به دل خود واهمه از جهانیان را گوشزد می‌کند و بر این نکته تأکید می‌ورزد که خداوند محسن و بخشنده‌ای است. او اشاره می‌کند که خداوند به قدری مهربان است که حتی در حالات سختی، در مشکلات بندگانش یاری می‌کند و به آن‌ها کمک می‌نماید.