رباعی شمارهٔ ۱۱۶۰

در این شعر، شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید. او می‌گوید اگر در کنار آدم‌های بی‌ارزش زندگی کند، چه باید بکند و چگونه می‌تواند از زیبایی‌های زندگی بهره ببرد. او به زیبایی‌های عالم و جذبه‌ی خاصی که وجود دارد اشاره می‌کند و ناامیدی خود از این که دیگران این زیبایی‌ها را نمی‌بینند، ابراز می‌کند.