رباعی شمارهٔ ۱۱۵۶

در این شعر، شاعر از دلش می‌گوید که جای او از خانه‌ها دور است و تلخی رنج‌های محبوبش زندگی‌اش را شیرین کرده است. او به محبوبش می‌گوید که از غم او شکایتی ندارد، اما خوشحال می‌شود اگر بداند که صدای دلش را می‌شنود.