رباعی شمارهٔ ۱۱۵۲

شاعر در این ابیات از احساس غم و اندوه خود صحبت می‌کند و به کارهایی که ممکن است در آینده انجام دهد، اشاره می‌کند. او از خشم عشقی که با اوست سخن می‌گوید و به نوعی احساس یأس و ناامیدی از وضعیت زندگی‌اش را منتقل می‌کند، به طوری که حتی در چاه عمیق گرفتار شده اما هنوز نمی‌تواند به کمک برسد.