غزل شمارهٔ ۴۳۷

برداشت: تمامت‌: تماما‌، همگی‌.

برداشت: خَلعت‌: جامه‌ای که ملوک و امرا به کسی دهند و کمتر از سه‌پارچه‌ (‌دستار و جامه و میان‌بند) نیست.

برداشت: هر کسی از این دنیا بهره‌ای از تو دارد، من نیز از عشق تو بهره‌مند شدم. چه نیکو است و ستودنی ای کرامت!

برداشت: گاهی اوقات جام شراب به خاطر لذت آن سرشار می‌شود و گاهی اوقات نیز شراب به خاطر شیرینی و طعمی که در جام تو دارد به جوش می‌آید.

برداشت: هر گاه کسی صورت زیبای تو را ببیند، به سجده درمی‌آید و هر حرفی که از زبان تو خارج شود، او را به رقص درمی‌آورد.

برداشت: عاشق وقتی بیشتر در عشق غرق می‌شود، دیگر انتقاد و سرزنش‌ها برایش اهمیت ندارد. چرا که تنها چیزی که از این حال پیدا می‌شود، انتقاد کردن است.