رباعی شمارهٔ ۱۱۴۸

در این شعر، شاعر به شب و لذت نوشیدن شراب اشاره دارد و از ساقی می‌خواهد که باده‌ای با طراوت و قوی بیاورد. او می‌گوید که همه ابزارهای شادی مهیا است و به زنده‌دلان هشدار می‌دهد که خواب کردن در این شب خوب نیست. به طور کلی، شعر دعوت به لذت بردن از زندگی و شادی در لحظه است.