رباعی شمارهٔ ۱۱۴۲

شاعر در این ابیات از شکرگذاری به خاطر پیوستن به معشوق صحبت می‌کند. او از زحمات و جدایی‌های پیشین خود می‌گوید و تأکید می‌کند که از زمان آغاز خلقت تا ابد به شوق معشوق مست و سرمست بوده است.