غزل شمارهٔ ۴۳۶

برداشت: کسی در دروازه پرسید کیست؟ گفتم که غلام تو هستم. او گفت: چه کار داری؟ پاسخ دادم که برای سلامتی تو آمده‌ام.

برداشت: گفت: چه مدت قصد فرار از من داری؟ گفتم تا زمانی که بخوانی و یاد بگیری. او گفت: چه مدت می‌خواهی احساساتی باشی؟ گفتم تا روز قیامت.

برداشت: من مدعی عشق شدم و سوگندهای زیادی یاد کردم که در مسیر عشق، کارهای بیهوده‌ای انجام دادم، اما از آن عشق، پادشاهی و شجاعت به دست آوردم.

برداشت: او گفت برای اینکه در دادگاه قاضی برپا شود، باید شاهدی وجود داشته باشد. من هم گفتم که شاهد من اشک‌های من است و زردی رخسارم نشان‌دهنده حالتم است.

برداشت: گفتند که چشم تو دلیل بر آسیب‌دیدگی است. پاسخ دادم که در روز قضا و قدر باید به عدالت تو و بدون هزینه‌ای برای آن، اعتماد کنم.

برداشت: گفت: چه کسی همراه توست؟ گفتم: یاد تو، ای پادشاه. او گفت: آیا به اینجا دعوت شدم؟ گفتم: چون بوی می‌ات به مشامم رسید.

برداشت: پرسید چه اراده‌ای داری، گفتم که وفا و کمک می‌خواهم. او گفت از من چه می‌خواهی، گفتم که محبت و مهربانی تو را می‌خواهم.

برداشت: از من پرسید که کجا جا و مکان بهتری وجود دارد، من پاسخ دادم که در قصر قیصر. او از من خواست بگویم آنجا چه دیده‌ام، من گفتم که آنجا پر از بخشش و کرامت است.

برداشت: شخصی از من پرسید که چرا دلم خالی و آرام نیست، من به او گفتم که از ترس دزدی است. او پرسید که این دزد کیست و من پاسخ دادم که این همان سرزنش و ملامتی است که درون من وجود دارد.

برداشت: پرسید کجا می‌توان به آرامش و امنیت رسید، گفتم در زهد و تقوا. پرسید که زهد چیست، گفتم راهی است برای رسیدن به سلامت و رفاه.

برداشت: گفت: آفت کجاست؟ گفتم در کوی عشق تو. پرسید: احوالت چگونه است در آنجا؟ گفتم: در حالت استقامت و پایداری هستم.

برداشت: اگر برای او سخن بگویم و نکته‌هایش را بیان کنم، خودم هم از او برآمده‌ام و در حقیقت او را نمی‌شناسم.