رباعی شمارهٔ ۱۱۴۰

در این شعر، شاعر به بیان احساسی می‌پردازد که نمی‌تواند از آن بکاهد. او از اسراری صحبت می‌کند که نمی‌تواند آنها را فراموش کند و نمی‌تواند احساسات درونی‌اش را برای خود یا دیگران بیان کند. چیزی در درونش وجود دارد که او را خوشحال می‌کند، اما نمی‌تواند به‌خوبی آن را درک یا بیان کند.