رباعی شمارهٔ ۱۱۳۸

در این شعر، شاعر از غم‌ها و دردهایی که از مطبخ (پدر معنای خانه) به او می‌رسد سخن می‌گوید. هر لحظه با نوعی ترس و ناامیدی روبرو است و بوی جگر سوخته نمادی از درد و رنج اوست. او می‌پرسد که این غم و اندوه از کجا به سراغش آمده است.