رباعی شمارهٔ ۱۱۳۷

در این ابیات شاعر به عشق و شوق خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که از عشق معشوق بلند قد و پرشور می‌شود و به خاطر شوقش، به یک نفر تبدیل به صد نفر می‌شود. او به کسانی که نمی‌فهمند، می‌گوید که آن‌ها فکر می‌کنند او در جستجوی کسی است، در حالی که او فقط در حال جستجوی خود و احساساتش است.