رباعی شمارهٔ ۱۱۳۵

برداشت: از لحن دلگیر دوست متوجه می‌شویم و می‌دانیم که از شدت عشقش به ما آزرده‌خاطرش می‌کنیم.

برداشت: شخصی که از خجالت و ترس از خود نمی‌تواند به جلو حرکت کند، در حقیقت تا زمانی که به خودآیینی نرسد، در راهی که ما آن را پوشیده داریم، راهی ندارد و ما کسی هستیم که او را از این موانع رها می‌سازیم.