رباعی شمارهٔ ۱۱۳۴

این بیت نخستین شاعرانه به این موضوع می‌پردازد که از آفریده‌های الهی به وجود آمده و به صورت خالقیت خود به پدیدآورنده نزدیک می‌شود. شاعر همچنین ابراز می‌کند که نمی‌خواهد در پی خواسته‌های سطحی و محدود بماند، بلکه به دنبال معانی عمیق‌تری است. او به غنای روحانی و معنوی که از وجود حق ناشی می‌شود اشاره دارد و می‌گوید که نمی‌خواهد به چیزهای کم‌ارزش و ظاهری قانع باشد.