غزل شمارهٔ ۴۳۵

برداشت: هر کسی که در وضع و موقعیت بالایی قرار دارد، نگران نیست و هر کسی که در جایگاه خاصی است، نگران نیست.

برداشت: از این طرف، همه چیز جان و زندگی دارد و از این طرف، همه چیز محبت و لطف است.

برداشت: این جمله به معنای این است که شخص در مکانی قرار دارد که نه می‌تواند به طرفی برود و نه مکان مشخصی دارد. در واقع، او در حال حرکت است ولی این حرکت به سمت خاصی نیست و هر قدمی که برمی‌دارد، در واقع ادامه همان حالت بدون مقصد است.

برداشت: این عدم چه جایی خوش‌یمن و پر برکتی است، زیرا تمام کمک‌ها و نعمت‌های وجود از عدم نشأت می‌گیرد.

برداشت: همه دل‌ها نگران بی‌وجودی هستند، اما این بی‌وجودی به معنای از دست دادن زیبایی‌ها و خوشی‌ها نیست، بلکه مثل باغ ارم زیبا و دل‌انگیز است.

برداشت: این همه افکار و تخیلات که در دل انسان وجود دارد، تنها یک نشانه و علامت از وجود عدم و نیستی است.

برداشت: از زمانی که تو غایب هستی، سال‌های زیادی گذشته، اما اگر تنها یک قدم به سمت دل من برداری، انگار که هیچ زمانی گذشته است.