رباعی شمارهٔ ۱۱۲۹

این ابیات به احساسات عمیق شاعر در مورد عشق و وجود خود اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که هیچ‌یک از ویژگی‌های خود را نمی‌پسندد و احساس گرما و سرما (آب و آتش) نمی‌کند. او به سبکی در عشق اشاره می‌کند که وزن و ارزشش در دل او قرار دارد و اگرچه ممکن است خود را کم‌ارزش ببیند، اما در عشق روح خود را به اوج می‌برد. بدین ترتیب، شاعر نشان می‌دهد که عشق برایش بالاترین ارزش را دارد.