رباعی شمارهٔ ۱۱۲۷

شاعر در این ابیات از جدایی خود از خاک و دنیای مادی صحبت می‌کند و از زندگی پر از اندوه و غم خود می‌گوید. او به گریه و ناله به عنوان بخشی از وجودش اشاره می‌کند و مانند شمعی است که از احساساتش آب می‌شود. همچنین، از ناله‌هایش به عنوان صدایی موزون یاد می‌کند که نشان‌دهنده عمق احساساتش است.