از بهر تو گر جان بدهم خوش میرم
وز بندهٔ بندهٔ توام خوش میرم
دربارهٔ این سروده
این شعر بیانگر عشق عمیق و فداکاری شاعر برای معشوق است. شاعر حاضر است جان خود را برای معشوق فدای کند و در عین حال به وابستگیاش به او اشاره میکند. او به زیباییهای معشوق، از جمله زلفهایش و چشمان جذابش، اشاره میکند و احساس دیوانگی و تسخیر شدن را بیان میکند. در کل، شعر احساسات عاشقانه و شیدایی شاعر را به تصویر میکشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
دیوانهٔ آن دو زلف چون زنجیرم
مدهوش دو چشم جادوی کشمیرم