رباعی شمارهٔ ۱۱۲۰

شاعر در این ابیات بیان می‌کند که هرچقدر به محبوب نزدیک است، در حقیقت احساس دوری می‌کند. او از شدت عشق و ارتباط با معشوق، احساس تنهایی و دوری دارد و از کثرت موانع و مشکلاتی که در این رابطه وجود دارد، رنج می‌برد. در واقع، هرچه بیشتر به معشوق می‌رسد، بیشتر دچار غم و رنج می‌شود.