رباعی شمارهٔ ۱۱۱۶

در این ابیات، شاعر به تمجید از دلبر خود می‌پردازد که با لبخند و لطفش دل‌ها را می‌فریبد. اما او در عین حال به رفتارهای خود اشاره دارد که به نوعی باعث می‌شود دیگران نیز به آن دلبر جذب شوند، حتی اگر رفتارهای او تظاهر به خوشحالی باشد.