رباعی شمارهٔ ۱۱۱۲

این شعر به عشق و دلتنگی اشاره دارد. شاعر به دنبال معشوق است و احساس می‌کند که تلاشش برای دیدن او بی‌نتیجه مانده است. او می‌گوید که در روزی خاص، معشوق او را ملاقات کرده، اما شور و شوق سماع (شعف و شادی) اجازه نداد که به عبادت و نماز بپردازد.