رباعی شمارهٔ ۱۱۰۸

شاعر در این بیت به توصیف زیبایی‌های معشوقه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که معشوقه به نزد او آمده و مانند یک تنگ شکر زیبا و دلنشین نشسته است. در آغوش او ساز و زیورهایی وجود دارد و او با شور و شوق، پرده‌ای می‌زند که حس خوشی و بی‌قراری را در او ایجاد می‌کند.