رباعی شمارهٔ ۱۱۰۷

برداشت: ای کسی که سرور و بزرگترین و والاترینی، و ای من که بنده و پایین‌ترین و کم‌ارزش‌ترین هستم.

برداشت: این بیت نشان‌دهنده احساس قوی عشق است و بیانگر این است که اگر ارتباط برقرار نشود، دلیلی برای فاصله یا جدایی وجود ندارد. در واقع، برقراری ارتباط و وصل شدن به همدیگر، ضروری و مهم است و غفلت از آن می‌تواند موجب ناراحتی شود.