رباعی شمارهٔ ۱۱۰۴

این شعر به فردی می‌گوید که ناامید نباشد و دلش را پر از امید کند. اشاره به وجود شگفتی‌ها و نعمت‌هایی در عالم غیب دارد و به او توصیه می‌کند که حتی اگر تمام جهان هم علیه او باشند، باید به دوست و یار خود اتکا کند و دامن او را رها نکند.