رباعی شمارهٔ ۱۱۰۰

در این بیت شاعر به جوانی و تمایل دل به هوس و شوق اشاره می‌کند. دل تا آنجا پیش می‌رود که در نهایت دچار درد و رنج می‌شود. در پایان، دل به آرامش و محبت دست می‌یابد، اما در این مسیر جان خود را از دست می‌دهد. شاعر از شدت این تجربه، به انصاف دعوت می‌کند که دل پاکباز و خالص چه مسیری را طی کرده است.