عشقی به کمال و دلربائی به جمال
دل بر سخنو زبان ز گفتن شده لال
دربارهٔ این سروده
این ابیات به زیبایی و کمال عشق اشاره دارد. عاشق از شدت احساساتش دچار حیا شده و نمیتواند زبان به سخن باز کند. او نادری میداند که چنین احساسی را تجربه کرده است و در میانه این عشق، همچون یک تشنه، به دنبال یک عشق زلال و ناب است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
زین نادرهتر کجا بود هرگز حال
من تشنه و پیش من روان آب زلال