رباعی شمارهٔ ۱۰۹۷

این چند بیت درباره عشق و زیبایی های طبیعت صحبت می کند. شاعر می‌گوید که عشق به‌گونه‌ای است که در ابتدا خام و ناپخته (مانند غوره) است، اما به مرور زمان به کمال و زیبایی (مانند مل) می‌رسد. همچنین اشاره دارد که این روند طبیعی در فصل بهار جلوه‌گر می‌شود و موجودات مختلف (گربه و بلبل) در این فصل صدای خود را به نمایش می‌گذارند. در نهایت، این اشعار به تحول و دگردیسی در عشق و زندگی اشاره می‌کند.