رباعی شمارهٔ ۱۰۹۵

این شعر دعوتی به دور شدن از مشغله‌های روزمره و توجه به مهم‌ترین مسائل زندگی است. شاعر از نوشیدنی (الخمر) به عنوان نمادی از لذت و صفا یاد می‌کند و از مخاطب می‌خواهد که با قطع کردن تمام مشغولیات، به سراغ این لحظات آرامش و رهایی بیاید. از طریق این تجربه، روح کارگران و زحمت‌کشان نجات می‌یابد.