رباعی شمارهٔ ۱۰۹۱

این ابیات بیانگر احساسی عمیق و دوگانه‌اند. شاعر از یک سو به تمایل و اشتیاق شدید خود نسبت به یار اشاره می‌کند و از سوی دیگر، به پیامبرگونه بودن یار اشاره دارد که او را به خدا نزدیک می‌کند. در اینجا، ارتباط میان عاشق و معشوق به یک پیوند معنوی و الهی تبدیل می‌شود. عشق و شوق ورزیدن به معشوق، با حالتی سرزنده و گاه لجوج، با انتظار و حسرت در دل توأم است.