رباعی شمارهٔ ۱۰۹۰

این شعر به تضاد میان دنیای پر از نور و زیبایی (نماد عیسی) و دنیای تاریک و فریبنده (نماد دجال) اشاره دارد. شاعر به تلخی و ناامیدی در زندگی دچار شده و سؤال می‌کند که چگونه این تلخی می‌تواند در دنیایی که پر از خوبی و پاکی است، جا بگیرد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که جهان مملو از آب زلال و امید است.