رباعی شمارهٔ ۱۰۸۷

این اشعار به این موضوع اشاره دارد که حقیقت را نمی‌توان تنها با پرسش‌ها و سوالات حل کرد. همچنین، حتی با از دست دادن ثروت و مقام نیز، انسان نمی‌تواند به وضوح به حقیقت دست یابد. تا زمانی که چشم و دل انسان پر از غم و اشک باشد، هیچ کس نمی‌تواند وضعیت او را تغییر دهد.