رباعی شمارهٔ ۱۰۸۵

این شعر به تمایز بین عقل و عشق می‌پردازد. عقل به دلیل و فکر مربوط است در حالی که عشق عمیق‌تر و روحانی‌تر است. شاعر به مقایسه دو نوع آب اشاره می‌کند: آب حیات که به عشق وابسته است و آب سبیل که به عقل برمی‌گردد. همچنین، بیان می‌کند که در جهان مادی نمی‌توان نشانی از عاشق واقعی یافت، مگر آنکه در میانه سفر روحانی خود قرار بگیرد.