رباعی شمارهٔ ۱۰۸۴

شاعر در این ابیات از حالتی عاطفی و ناله‌ای سخن می‌گوید که شخصی در آن خروشان می‌خواند و از درد و رنج خود می‌گوید. این ناله به خاطر آگاهی و شنیدن محبوبش است که از حال او باخبر است. شاعر بیان می‌کند که این غصه و درد از زوال فردی از کمال و تمامیت خود سرچشمه می‌گیرد.