آن می که گشود مرغ جان را پر و بال
دل را برهانید ز سیری و ملال
دربارهٔ این سروده
این شعر به توصیف شخصیتی میپردازد که جان انسان را از قید و بندهای خستگی و ناراحتی آزاد میکند. او به عنوان ساقی عشق معرفی میشود که عاشقان را پُر از عشق و شوق میکند و عشق را ذاتاً حلال و پاک میداند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ساقی عشق است و عاشقان مالامال
از عشق پذیرفته و بر ماست حلال