رباعی شمارهٔ ۱۰۸۲

این شعر بیانگر این است که فردی که زیبایی یا خوشحالی را در دیدن تو نمی‌بیند، از روح و عقل تهی است و همچون دهل توخالی است. همچنین اشاره به این دارد که چنین فردی مانند گبر (کافر) همیشه در غم خواهد بود و از دعوت خداوند و دیدار پیامبران بی‌بهره خواهد بود.