غزل شمارهٔ ۴۳۰

برداشت: گُم شدن در گُم شدن به تعیبر «محمدرضا شفیعی کدکنی» یعنی گُم شدنی که شخص حتی نسب به گُم‌شدگیِ خویش هیچ آگاهی نداشته باشد و این کمالِ حیرت است. در مصرع دوم، نیستی در هست با توجه به دفتر اول مثنوی که مولانا می‌فرماید «آن نیست که هست می‌نماید بگذار        آن هست که نیست می‌نماید بطلب» نیستی در اصلِ هستی یا به عبارتی همان گم شدن و یکی شدن در عشقِ دوست (خدا) هدفِ نهایی است. ایشان اضافه می‌کنند که «نیستی در هست» یعنی در عینِ وجود و بهره‌مندی از هستی، چنان از تَمایلاتِ نَفْسانی و خواهش‌های نَفْس به دور ماندن که اثری از آن‌ها باقی نَمانَد و بدین گونه «هم هست باشد هم نیست». هست به اعتبار بهره مندی از وجود و نیست به اعتبارِ غیابِ خواهش‌ها و تمایلاتِ نَفْسانی.

برداشت: «سبز  خِنگْ»: اسبی که رنگش متمایل به سیاهی و سبزی باشد. خِنگ کلمه‌ای است که در ترکیبِ رنگِ اسب‌ها به کار می‌رود. یعنی در صورتی که پیاده و با سرگشتگی و شیدایی قدم به کوی دوست می‌گذارم  آنقدر از حالِ خود بی‌خبرم که گویا اسبی جوان و خوش رکاب در نزدِ من است.

برداشت: انقدر دیدنِ و لمسِ حقیقت و عشق در من نفوذ دارد که در همان لحظه اولِ فهمیدن به هر چه که تا به این لحظه اندوخته بودم پُشت خواهم کرد و در این راه نخستین گامِ خود را برمی‌دارم یا به عبارتی رَهرو این رَه می‌شوم.

برداشت: من چه نیازی به سفر در دنیا دارم وقتی که دوستم در کنارم است و زندگی‌ام با او شیرین‌تر می‌شود.

برداشت: شمس تبریزی، که از بزرگترین و بهترین شخصیت‌هاست، برای من مانند سوره‌ی یس است و دندان‌هایش نمادی از زیبایی و جذابیت او هستند.