رباعی شمارهٔ ۱۰۷۷

در این بیت، شاعر به فردی می‌گوید که با شجاعت و عزم راسخ (باز) همراه باشد و از غرور خود (کبر پلنگ) بکاهد. او به زیبایی‌های ظاهری و لذات دنیا (شکار و جنگ) اشاره می‌کند، اما توصیه می‌کند که از زندگی راحت و بی‌دغدغه (عندلیب و طاووس) فاصله بگیرد، چرا که در آنجا همه چیز خطرناک و پر از مشکلات است، در حالی که در مسیر تلاش و خدمت، زیبایی‌های واقعی در انتظار است.