رباعی شمارهٔ ۱۰۷۵

در این شعر، شاعر از حالتی احساساتی و عمیق سخن می‌گوید که در آن نه ایمان و نه کفر، نه یقین و نه شک باقی مانده است. او خود را مانند نمک در دریا می‌بیند و به نوعی در بحر صفا غرق شده است. در دل او ستاره‌ای درخشان به وجود می‌آید که به طرز عجیبی هفت آسمان را در خود گم می‌کند. این تصویر نشان‌دهنده‌ی حالت عرفانی و تجلیاتی است که شاعر تجربه کرده است.