رباعی شمارهٔ ۱۰۷۲

این ابیات به تجلی روح انسان و ارتباط آن با جسم خاکی اشاره دارند. وقتی که جسم آدمی با خاک ترکیب می‌شود، گوهر پاک روح نیز در آن قرار می‌گیرد. زمانی که این جسم مادی از هم پاشیده می‌شود، روح پاک به آسمان‌ها می‌رود و در نهایت، خاکی از خاک باقی می‌ماند.