رباعی شمارهٔ ۱۰۶۸

شاعر در این شعر به وضعیت خود در عشق می‌پردازد و احساسات عمیق و متناقض خود را بیان می‌کند. او از جذابیت و گرمی عشق سخن می‌گوید و تمکین به آن را به عنوان حالتی پر از مستی و خمار توصیف می‌کند. شاعر همچنین به جستجوی آب و نگار (عشق) خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که زندگی و کارش به عشق وابسته است. این شعر، نماد احساسات شدید و وابستگی شاعر به عشق و زیبایی است.