رباعی شمارهٔ ۱۰۶۷

این شعر به توصیف عشق و محبوب می‌پردازد. شاعر محبوبش را دارویی برای جان عاشق می‌داند و خیال او را باعث فربه شدن روحش می‌شمارد. همچنین، شیرینی دهان محبوب به عشق او طعمی دلپذیر می‌بخشد و در نهایت، شاعر او را جان و جهان خود می‌خواند. عشق او برایش بسیار ارزشمند و روح‌بخش است.