رباعی شمارهٔ ۱۰۶۳

این ابیات بیانگر نوعی نقد و تمسخر است. شاعر به شخصی که به او می‌خندد، می‌گوید که زندگی‌اش فقط در لذت‌ها و حرف‌های پوچ خلاصه شده است. او این فرد را به عنکبوتی تشبیه می‌کند که فقط ظواهر را می‌تند و حقیقت را نمی‌شناسد. در نهایت، شاعر اعلام می‌کند که سیمرغ، نماد شادی و حقیقت، تنها در سر قاف قابل شناسایی است و به نوعی به عمق و فراق از لذت‌های سطحی اشاره دارد.