رباعی شمارهٔ ۱۰۵۶

در این بیت شاعری از دوری و جدایی سخن می‌گوید و به معشوقش می‌گوید که مانند ابر در فرقت باغ نگران نباشد. او به معشوق اطمینان می‌دهد که می‌تواند آرامش داشته باشد. اما در عین حال نگرانی او از این است که اگر چراغی را زیر طشت پنهان کند، ممکن است او بعداً در جستجوی آن چراغ با سختی و چشم‌پوشی زیادی روبرو شود. این بیان نشان‌دهنده احساس اضطراب و دغدغه شاعر است.