رباعی شمارهٔ ۱۰۵۵

در این بیت شاعر بیان می‌کند که اگرچه با دیگران در مجالس اجتماعی شرکت می‌کند و دلی پر از مهر دارد، اما در عین حال در دل خود حسرت و داغی از محبت خداوند را احساس می‌کند. اما وقتی کسی به او نزدیک می‌شود، نور محبت او را همچون خورشید روشن می‌کند و می‌تواند جایگاه او را با چراغی که نشان‌دهنده محبت اوست، پر کند.