رباعی شمارهٔ ۱۰۵۳

در این بیت، شاعر از حالت سرد و بی‌روحی بنده‌ای در زمستان می‌گوید که از زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی (مانند بلبل و گلستان) محروم است. او هشدار می‌دهد که این لحظه‌ی زندگی اگر از دست برود، بازگشت آن بسیار دشوار خواهد بود و انسان باید برای جبران آن تلاش کند.