غزل شمارهٔ ۴۲۷

برداشت: در دل و جان انسان جایگاه تو شد و سرانجام هر دو را مجنون و شیفته‌ات کردی.

برداشت: تو به این دنیا آمده‌ای تا آتش برپا کنی، اما هنوز به نتیجه‌ای نرسیده‌ای.

برداشت: عشق تو باعث ویرانی دنیا شده، اما حالا به نظر می‌رسد که تصمیم به خراب کردن این ویرانه داری.

برداشت: من تو را سرگرم می‌کردم، اما یاد آن داستان قدیمی (افسانه) تو را به خود مشغول کرد.

برداشت: عشق تو را از خود بی‌خود کرده است و در مکانی که باید منطقی باشی، باعث شده‌ای که از عقل و خرد دور شوی. این وضعیت در نهایت به جایی می‌رسد که عقل و فکر من برای تو غریبه است.

برداشت: ای پیامبر خدا، تو ستون صبر را با عشق به خدا و مردم محکم کردی و در نهایت به نتیجه رسیدی.

برداشت: شمعی که به نور و روشنی عالم کمک می‌کند، در نهایت پروانه‌ای را به خود جذب کرد و آن را قربانی کرد.

برداشت: من یک سمت وجودم به سمت توست و سمت دیگر به سوی دیگر. اگر به من توجه کنی و مرا سامان دهی، در نهایت به آرامش می‌رسم.

برداشت: من دانه‌ای بیچاره و ناتوان بودم که در زیر خاک پنهان شده بودم، اما تو با احسان و محبت خود باعث شدی که به گل و گیاهی سرسبز تبدیل شوم.

برداشت: تو با دانه‌ای که در خاک کاشتی، باغ و باغچه‌ای زیبا به وجود آوردی و در نهایت، خاک را به مکانی راحت و مناسب برای زندگی تبدیل کردی.

برداشت: ای دل، تو از مجنون دوری کن و همانند او نشو. در نهایت، صفت مردانگی را با اراده و استقامت به دست آورده‌ای.

برداشت: سر انسان به شدت از وجود تو پر شده و در نهایت تو آن سر را خالی کردی.

برداشت: در نهایت، جان موجودات سرکش را با عشق و محبت به خود جذب کردی.

برداشت: شمس تبریزی، تو هر ذره‌ای را روشن و آگاه کردی در نهایت.