رباعی شمارهٔ ۱۰۵۰

در این ابیات، شاعر به تضاد میان عشق و زهد اشاره می‌کند. عاشق به دنبال زیبایی‌ها و جاذبه‌های زندگی می‌گردد، در حالی که زاهد بر انجام عبادت‌ها مانند تسبیح و رکوع تمرکز دارد. همچنین، اشاره‌ شده که برخی به خاطر عطش و برخی به خاطر گرسنگی به چیزهای مختلف توجه دارند. این بیانگر جستجوی انسان‌ها برای ارضای نیازهای درونی و روحی‌شان است.