رباعی شمارهٔ ۱۰۴۵

این شعر به نوعی اشاره به دو شخصیت مشهور از داستان‌های دینی دارد. شاعر می‌گوید اگر ناله کنم، دیگران به من می‌گویند که مثل یعقوب نباش که از غم فرزندانش ناله می‌کرد. و اگر صبر کنم، مرا مانند ایوب که نهیب به صبر داشت، متهم می‌کنند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که حتی در لحظات سخت و شکست، نباید اجازه دهم که سرم به زمین بیافتد و باید از خودم مراقبت کنم. به طور کلی، این شعر تأکیدی است بر نیاز به صبر و استقامت در مواجهه با مشکلات زندگی.