غزل شمارهٔ ۴۲۶

برداشت: غیر از عشق تو، هیچ مسیر دیگری برای ما وجود ندارد و جز نشان تو، هیچ همدمی را جستجو نکرده‌ایم.

برداشت: به‌گونه‌ای تلاش کن که به آنچه می‌خواهی برسید، زیرا ما هم به شیوه‌ای دیگر به دنبال همان هدف بوده‌ایم، اما نتیجه‌اش متفاوت بوده است.

برداشت: پس از این برای پیدا کردن یار به آسمان خواهیم نگریست، زیرا در زمین تلاش کردیم و نتوانستیم یار مورد نظر را بیابیم.

برداشت: به یاد تو که خودت از یاد رفته‌ای، هرچقدر هم که به دور دست‌ها بگردیم، نمی‌توانیم به جایی برسیم.

برداشت: بهتر است که از تمام امور دنیا غافل شویم، زیرا در دو جهان هیچ چیزی ارزشمندتر از این حالت نیست.

برداشت: تمامی صفاها و زیبایی‌های عالم را تحت نظر قرار داده‌ایم، اما مانند درد و رنج دین، چیزی به دست نیامده است.

برداشت: به دنبال دستاوردهای بزرگ و ارزشمند هستیم، اما حلقه‌ها و نگین‌هایی که نشان از قدرت دارند، تنها در جستجوی آنچه واقعاً مهم نیستند.

برداشت: صورت زیبایی که در نگین اوست، ما در جستجوی آن در بتان روم و چین بوده‌ایم و نیافتیم.

برداشت: آن صورتی که من توصیفش می‌کنم، جز زیبایی آفریننده، چیز دیگری نیست.

برداشت: در آن چهره، اطمینان پیدا می‌شود که از چیزهایی که برای رسیدن به یقین در نظر داشتیم، خبری نیست.

برداشت: اگر بدگمانی به دل ما راه پیدا کند، نشانه‌اش این است که به‌راحتی می‌توانیم از درستی و امانت کسی که به ما نزدیک است، غافل شویم.

برداشت: پشت ما به خاطر سوءظن دیگران مانند کمانی که آماده شلیک است، کشیده و تنشیده شده، چون ما راهی بی‌احتیاط و بی‌پیش‌بینی را در پیش گرفته‌ایم.

برداشت: از این توضیحات، نوری که در گفتار و گوینده ظاهر می‌شود، جستجو نکنی.