رباعی شمارهٔ ۱۰۴۰

این شعر به احساسات و تلاطم‌های درونی شاعر اشاره دارد. شاعر در حال تجربه‌ای عمیق و پرالتهاب است، به طوری که دلبستگی و عشق او مانند دریای طوفانی به نظر می‌رسد. در نیمه‌های شب، خیالات و آرزوهای او به اوج می‌رسند و این درگیری‌های روحی و عاطفی به شدت او را تحت تأثیر قرار داده است.