رباعی شمارهٔ ۱۰۳۹

در این شعر، شاعر از رفتن محبوبش سخن می‌گوید و می‌گوید که بدون او دلش سیر نمی‌شود. با رفتن او، دیگر نشانی از محبت و پرستاری در دلش نمی‌ماند و تنها آثار تلخ آن عشق باقی می‌ماند. در نهایت، شاعر می‌گوید که گل (محبوب) رفته و فقط زخم (خارش) آن عشق باقی مانده است.